Tag Archives: اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸ سعدی شیرازی بس بگردید و بگردد روزگار دل به دنیا در نبندد هوشیار ای که دستت می‌رسد کاری بکن پیش از آن کاز تو نیاید هیچ کار اینکه در شهنامه‌ها آورده‌اند رستم و رویینه‌تن اسفندیار تا بدانند این خداوندان ملک کز بسی خلق است دنیا یادگار این همه رفتند و مای شوخ چشم هیچ نگرفتیم از ایشان …

==تک بیتهای نغز== زبسم الله چیزی نیست بهتر نهادم تاج بسم الله بر سر عجب تاجیست این تاج الهی بنه بر سر برو هر جا که خواهی سعدی **** **** عاقبت یک روز مغرب محو مشرق می شود عاقبت غربی ترین دل نیز عاشق میشود خلیل ذکاوت **** هر که بود عاشق خود پنج نشان دارد سخت دل وسست قدم …

یادش بخیر! در دوران مدرسه ، شعر زیبای موسی و شبان جلال الدین محمد بلخی معروف به مولوی که هم درس عشق بود و معرفت و هم شناخت پروردگار! شعری که بسیار پرمغز و اندرز بود. امروز به ناگاه یاد آن اشعار زیبا افتادم و هرچند بار خوانده شود شیرین است: دید موسی یک شبانی را به راه کو همی …

من اگر نیکم اگر بد تو برو خود را باش هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت طریقت بجز خدمت خلق نیست به تسبیح و سجاده و دلق نیست ======================================== «حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است.» توبه بر لب ، سبحه بر کف ، دل پر از شوق گناه معصیت …

بنام آنکه گل را رنگ و بو داد                       ز شبنم لاله ها را آبرو داد                                   به گل بخشید حسن و دلستانی                                             به بلبل داد عشق و نغمه خوانی باید… من نمی دانم که چرا می گویند : اسب حیوان نجیبی است کبوتر زیباست و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست گل شبدر چه کم از لاله قرمز …